Ból wieńcowy jest typowy dla tak zwanej dusznicy bolesnej, w której dochodzi do niedokrwienia mięśnia sercowego. Ból wieńcowy ma charakterystyczną morfologię, mianowicie lokalizuje się zamostkowo, ma charakter piekący, gniotący, promieniuje do lewej kończyny górnej, szczególnie do małego i serdecznego palca, oraz do przestrzeni międzyłopatkowej i żuchwy. Ból wieńcowy zwykle pojawia się po wysiłku fizycznym, kiedy dochodzi są wzmożonego zapotrzebowania mięśnia sercowego w krew i tlen, natomiast ma tendencję do ustępowania po spoczynku, oraz po zażyciu mitratów,  najczęściej w postaci nitrogliceryny. Ból zawałowy natomiast ma charakter niemalże taki sam jak ból wieńcowy, jednakże trwa znacznie dłużej, to znaczy ból wieńcowy trwa do około 15 minut, natomiast zawałowy ponad pół godziny, nie ustępuje przy odpoczynku i nie moja po zażyciu nitrogliceryny. Bólowi zawałowemu towarzyszą ponadto takie objawy, jak uczucie niepokoju, bladość skóry i krople potu pojawiające się na czole. Podejrzenie bólu zawałowego nie należy lekceważyć, gdyż może oznaczać nadejście groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca.